Keohwa CJ

Keohwa CJ z lat 1981–1983 to samochód, który przez kilka lat żył właściwie pomiędzy dwiema epokami. Z jednej strony był bezpośrednim potomkiem licencyjnie produkowanego Jeepa, z drugiej – właśnie podczas jego krótkiej kariery zaczęto usuwać z niego ślady amerykańskiej tożsamości i przygotowywać grunt pod nazwę Korando. To dlatego prosty, kanciasty samochód terenowy jest znacznie ciekawszym fragmentem historii niż sugerowałaby jego surowa konstrukcja.

Samochód powstały z problemu z licencją

Żeby zrozumieć Keohwa CJ, trzeba cofnąć się do południowokoreańskiej produkcji Jeepów. W 1974 roku Shinjin Motors uruchomiło wspólne przedsięwzięcie z American Motors Corporation, czyli właścicielem marki Jeep. Koreańczycy produkowali terenówki na licencji, a samochody szybko zaczęły być wykorzystywane zarówno przez klientów cywilnych, jak i w zastosowaniach użytkowych.

Problemy zaczęły się, gdy koreańska firma sprzedała samochody do Libii mimo amerykańskich ograniczeń dotyczących eksportu. AMC nie zamierzało tolerować takiego działania. Współpraca została zerwana, a wraz z nią zniknęła możliwość swobodnego posługiwania się nazwą Jeep.

W 1981 roku produkcję przejęła Keohwa. Samochód pozostał jednak konstrukcyjnie bardzo blisko wcześniejszych Jeepów. Zmieniła się przede wszystkim jego sytuacja prawna i marka, a nie podstawowa koncepcja.

Najłatwiejszy sposób na rozpoznanie Keohwa

Jednym z pierwszych działań Keohwa było zmodyfikowanie osłony chłodnicy. Zamiast pozostawiać charakterystyczny układ kojarzący się jednoznacznie z Jeepem, zmieniono ustawienie pionowych żeber. Była to niewielka zmiana, ale miała bardzo duże znaczenie wizerunkowe.

Właśnie takie detale sprawiają, że Keohwa CJ jest dziś interesującym samochodem dla kolekcjonerów. Na pierwszy rzut oka trudno odróżnić go od Jeepa CJ, lecz po dokładniejszym przyjrzeniu się grillowi można zauważyć, że producent próbował zaznaczyć własną tożsamość.

Nie była to jeszcze rewolucja stylistyczna. Keohwa nie stworzyła od podstaw nowego nadwozia. Zamiast tego zastosowała najprostsze możliwe rozwiązanie: zachowała sprawdzoną konstrukcję, ale zaczęła ją stopniowo odróżniać od amerykańskiego pierwowzoru.

Dwie długości jednego samochodu

Keohwa CJ nie był dostępny wyłącznie jako krótka terenówka. Samochód oferowano na dwóch rozstawach osi – około 2390 oraz 2895 mm. Ta druga wersja była szczególnie interesująca, ponieważ wydłużenie nadwozia całkowicie zmieniało praktyczne możliwości pojazdu.

Krótki wariant pozostawał bliski klasycznemu Jeepowi CJ-7. Był zwinny, stosunkowo prosty i przeznaczony przede wszystkim do jazdy po drogach o słabej nawierzchni oraz w terenie. Dłuższa odmiana miała natomiast znacznie bardziej użytkowy charakter.

Właśnie na bazie wydłużonego nadwozia powstały późniejsze wersje mieszczące znacznie więcej osób. W 1982 roku pojawiła się odmiana określana jako Family Deluxe, która mogła przewozić aż dziewięciu pasażerów. W świecie dzisiejszych SUV-ów brzmi to niemal niewiarygodnie.

Dziewięć osób w samochodzie przypominającym Jeepa

Dziewięciomiejscowa wersja jest jedną z najlepszych ciekawostek związanych z Keohwa CJ. Typowy CJ kojarzy się przecież z krótkim nadwoziem i niewielką liczbą miejsc. Koreańczycy wykorzystali jednak wydłużoną konstrukcję w sposób, który zdecydowanie wykraczał poza klasyczny amerykański schemat.

Później ta koncepcja otrzymała nazwę Korando K9. Nie był to więc tylko eksperyment stylistyczny. Wydłużony samochód mógł pełnić rolę pojazdu rodzinnego, użytkowego lub służbowego, a jego terenowe właściwości pozwalały wykorzystywać go tam, gdzie zwykły samochód osobowy miałby problemy.

To właśnie takie lokalne modyfikacje najlepiej pokazują, że koreańska produkcja nie ograniczała się do bezmyślnego kopiowania amerykańskiego Jeepa. Bazę otrzymano z zagranicy, ale sposób jej wykorzystania zaczął być coraz bardziej lokalny.

Pod maską spotkały się Ameryka i Japonia

Keohwa CJ mógł korzystać z różnych jednostek napędowych, a ich pochodzenie jest kolejnym przykładem międzynarodowego charakteru tego samochodu.

Jedną z możliwości był rzędowy, sześciocylindrowy silnik AMC o pojemności około 4,2 litra. Była to jednostka wywodząca się bezpośrednio z amerykańskiej technologii i rozwijająca około 110 KM według ówczesnej normy SAE.

Znacznie bardziej interesujący z punktu widzenia koreańskiego rynku był jednak diesel Isuzu 4BA1 o pojemności 2,8 litra. Silnik rozwijał około 85 KM, czyli zdecydowanie mniej niż benzynowy sześciocylindrowiec, ale oferował cechy szczególnie pożądane w samochodzie użytkowym – prostotę i charakterystykę sprzyjającą cięższej pracy.

W efekcie Keohwa CJ mógł być samochodem o amerykańskim rodowodzie, produkowanym w Korei i napędzanym japońskim dieslem. Dzisiaj taki zestaw może wydawać się nietypowy, ale w ówczesnej motoryzacji był całkiem logicznym sposobem budowania samochodu przy ograniczonych możliwościach lokalnego przemysłu.

To jeszcze nie było Korando

Największe zamieszanie w opisach tego samochodu wynika z jego nazewnictwa. Okres 1981–1983 jest przejściowy i dlatego można spotkać różne określenia odnoszące się do praktycznie tej samej rodziny samochodów.

W pierwszej fazie po przejęciu produkcji przez Keohwa samochody nadal były mocno związane z nazwą CJ i wcześniejszym określeniem Jeep. Stopniowo zaczęto jednak wprowadzać nazwę Korando. W 1982 roku pojawiła się ona w materiałach promocyjnych, a w 1983 roku została oficjalnie wykorzystana jako nazwa modelu.

Dlatego Keohwa CJ jest szczególnie ciekawy: można go potraktować jako samochód stojący dokładnie na granicy pomiędzy epoką Jeepa a epoką Korando.

Skąd właściwie wzięła się nazwa Korando?

Jedna z najbardziej znanych interpretacji rozwija nazwę Korando jako skrót od angielskiego hasła „Korean Can Do”, czyli w przybliżeniu „Koreańczycy potrafią”. Nie była to przypadkowa gra słów.

W tamtym okresie koreański przemysł motoryzacyjny próbował budować własną tożsamość i coraz mocniej podkreślać zdolność lokalnych przedsiębiorstw do tworzenia produktów wykraczających poza zwykły montaż zagranicznych konstrukcji.

Istniały również inne rozwinięcia tej nazwy, pojawiające się w materiałach związanych z historią marki. Wśród nich wymieniano między innymi „Korea Land Over” oraz „Korean Land Dominator”. Niezależnie od interpretacji nazwa miała brzmieć jak deklaracja możliwości koreańskiego samochodu terenowego.

Samochód, który miał być bardziej osobowy

Keohwa CJ pozostawał bardzo prostym samochodem terenowym, ale producent zaczął stopniowo przedstawiać go również jako pojazd mogący pełnić funkcję samochodu osobowego. Była to ważna zmiana w sposobie myślenia o takich konstrukcjach.

Wcześniej terenówka kojarzyła się przede wszystkim z pracą, wojskiem, rolnictwem czy jazdą po bezdrożach. Keohwa zaczęła natomiast wykorzystywać dłuższe nadwozie, większą liczbę miejsc i różne warianty wyposażenia, aby poszerzyć grupę potencjalnych klientów.

To właśnie z tego kierunku później wyrósł cywilny charakter Korando. Samochód nadal był surowy, ale coraz częściej miał być nie tylko narzędziem do pracy, lecz także pojazdem dla prywatnego użytkownika.

Nie było jeszcze mowy o nowoczesnym SUV-ie

Współczesne określenie SUV może być w przypadku Keohwa CJ mylące. Samochód miał ramową, klasyczną konstrukcję terenową, sztywne rozwiązania zawieszenia i mechaniczny napęd czterech kół. Komfort nie był priorytetem.

Wnętrze było podporządkowane trwałości i prostocie. W porównaniu z dzisiejszymi SUV-ami samochód przypominał raczej użytkową maszynę, do której dołożono możliwość przewożenia rodziny czy większej grupy osób.

Właśnie ta prostota jest dzisiaj jedną z jego największych zalet dla miłośników klasycznej motoryzacji. Nie ma tu rozbudowanej elektroniki, skomplikowanych systemów wspomagających ani modułów, których awaria mogłaby unieruchomić samochód. Jest za to mechanika, którą można było naprawiać stosunkowo prostymi metodami.

Keohwa CJ a Jeep CJ-7 – prawie bliźniaki

Pod względem konstrukcyjnym związek z Jeepem CJ-7 był bardzo silny. Koreański samochód zachował podstawową koncepcję amerykańskiego pierwowzoru, w tym charakterystyczną sylwetkę, układ napędowy i terenowe przeznaczenie.

Jednocześnie koreańska wersja nie była idealnym odpowiednikiem amerykańskiego samochodu. Różnice dotyczyły między innymi szczegółów nadwozia, dostępnych silników i przede wszystkim wydłużonych odmian, których Jeep nie oferował w identycznej konfiguracji.

Najlepszym dowodem na samodzielne poszukiwanie własnej drogi była właśnie odmiana dziewięciomiejscowa. Trudno wyobrazić sobie bardziej praktyczne wykorzystanie klasycznej terenówki niż zamontowanie w niej tylu siedzeń.

Keohwa CJ żył krótko, ale zostawił długie dziedzictwo

Okres samodzielnej działalności Keohwa był krótki. W 1984 roku przedsiębiorstwo zostało przejęte przez Dong-A Motor. Samochód jednak przetrwał zmianę właściciela i nadal był rozwijany.

Z czasem pojawiły się kolejne modyfikacje, nowe silniki i zmiany wyposażenia, a samochód coraz mocniej kojarzono już z nazwą Korando. Później Dong-A Motor znalazło się w grupie SsangYong, a nazwa przedsiębiorstwa została zmieniona na SsangYong Motor.

W ten sposób prosty Keohwa CJ stał się jednym z przodków całej rodziny samochodów, które przez następne dekady miały być jednym z najbardziej charakterystycznych produktów koreańskiej motoryzacji.

Najciekawsze w nim jest to, czego prawie nie zmieniono

Keohwa CJ nie jest samochodem słynnym z przełomowej technologii. Nie miał nowoczesnego silnika, zaawansowanego zawieszenia ani efektownego nadwozia zaprojektowanego od podstaw. Jego znaczenie wynika właśnie z czegoś przeciwnego.

Przez krótki czas zachował niemal całą mechanikę starego Jeepa, ale znalazł się w rękach producenta, który musiał nauczyć się funkcjonować bez amerykańskiej marki i licencji. Zmiana kilku elementów, wprowadzenie własnych wersji nadwozia oraz stopniowe odejście od nazwy Jeep były początkiem budowania niezależnej historii.

Dlatego Keohwa CJ z lat 1981–1983 można uznać za samochód przejściowy w najlepszym znaczeniu tego słowa. Nie był już po prostu koreańskim Jeepem, ale nie stał się jeszcze w pełni Korando. Miał amerykańskie korzenie, koreańskiego producenta i japońskie jednostki napędowe, a jego krótka kariera przypadła na moment, w którym koreański przemysł samochodowy zaczął coraz wyraźniej szukać własnej tożsamości.

Gdy kilka lat później nazwa Korando zaczęła być kojarzona z koreańskim samochodem terenowym, niewielu kierowców pamiętało już o krótkim okresie Keohwa. Dzisiaj właśnie ten przejściowy etap jest jednym z najbardziej interesujących fragmentów całej historii modelu. Keohwa CJ nie był jeszcze legendarnym Korando, ale bez niego historia Korando wyglądałaby zupełnie inaczej.